W przemyśle o powodzeniu robotyzacji decydują nie tylko możliwości urządzeń, lecz także czas wdrożenia, integracja i koszt rozszerzania systemu. Pudu Robotics chce odpowiedzieć na te wyzwania strategią „One Brain, Multiple Embodiments”, w której wspólna warstwa sztucznej inteligencji obsługuje różne typy robotów.
Automatyzacja projektowana do konkretnego procesu
Na pierwszym europejskim szczycie partnerów w Amsterdamie firma pokazała ekosystem obejmujący sześć obszarów: roboty przemysłowe, sprzątające, dostawcze, domowe, zewnętrzne i embodied. Założenie jest proste: kompetencje AI można ponownie wykorzystać, natomiast konstrukcję mechaniczną nadal dobierać do warunków pracy.
Przykładem jest MP2000 do autonomicznej obsługi palet. Robot przenosi ładunki o masie do 2000 kg, rozpoznaje nośniki i dopasowuje ustawienie wideł. Wprowadzenie wideł pod paletę ma zajmować około 20 sekund. W zakładach produkcyjnych, magazynach i centrach logistycznych taka funkcja może ograniczać udział pracowników w powtarzalnym transporcie.
Modele T150, T300 i T600 są przeznaczone do lżejszych dostaw wewnętrznych. Różne zdolności podnoszenia, jednoczęściowa konstrukcja odlewana ciśnieniowo oraz dodatkowe przystawki pozwalają dopasować je do kilku scenariuszy. Pudu przygotowuje również API dla konkretnych wdrożeń.
Od pilota do odpornego systemu
Producent zwykle rozpoczyna od pilotażu, aby sprawdzić dopasowanie do procesu i realną wartość operacyjną. Sprzedaż urządzeń przemysłowych prowadzą dealerzy i integratorzy; Pudu szuka kolejnych partnerów. Taki model może ułatwić rozwój regionalny, ale wymaga kompetentnego serwisu, integracji i utrzymania systemów.
Felix Zhang rozróżnia roboty specjalistyczne, semi-humanoidalne konstrukcje, takie jak Flashbot Arm, oraz bardziej uniwersalne humanoidy. Wyspecjalizowane maszyny pozostaną tańsze przy zadaniach powtarzalnych, natomiast wspólna AI może skrócić rozwój kolejnych zastosowań.
Wśród klientów logistycznych Pudu wymienia DHL, Kuehne+Nagel i Shaoke Logistics. Europa jest największym rynkiem firmy, która pozyskała 400 mln dolarów finansowania. Zhang wskazuje też na barierę społeczną: domowe humanoidy musiałyby kosztować mniej niż 10 tys. dolarów, aby stać się powszechne.
